Endorfine, de achterliggende gedachte :Teambuilding

Waar hij ook in Europa aan het werk was, iedere keer weer viel het stuntman/coördinator Henk Wams op dat er tijdens zijn werk korte of langdurige vriendschappen werden gesloten tussen stuntmensen onderling, gebaseerd op respect en vertrouwen. Relaties die een meer dan ' normale' diepgang hadden.

Gefascineerd door dit fenomeen besloot Wams dit samen met een sociaal psycholoog  te onderzoeken. Na een aantal gesprekken kon de conclusie worden getrokken. Stuntmensen hebben onderling een grote gemeenschappelijke deler: Angst, soms  meer dan een klein beetje.

Iedere stuntman die het stuntwerk niet voor de z.g.n. kick doet zal bij tijd en wijle een gezonde portie angst om z’n oren krijgen. Angst en onzekerheid is een behoorlijk intiem gevoel waarover in een gemiddelde werksituatie niet graag en nauwelijks gesproken wordt. Bij stuntmensen ligt dat echter anders. Als je dagelijks te maken hebt met angst en er bijna aan gewend begint te raken is het voor stuntmensen een zo ‘gewoon’ iets dat zij er onderling gemakkelijk mee omgaan, hoe intiem die gesprekken ook zijn. Deze elementen zullen bij een EndorfinE dag zeker aan bod komen en onderdeel van het gesprek zijn. Men zal er niet voor terugschrikken zijn of haar angsten kenbaar te maken en men zal er over durven te praten.

Stuntmensen onderling geven elkaar na verloop van tijd praktisch nooit meer een hand, maar wel vaak een knuffel of omarming. Die grote macho’s…

A day at the office ...

Alles is voorbereid, alle veiligheidsmaatregelen zijn genomen.

Brandweer is aanwezig, ambulance is stand-by. Ondergoed is van brandvrij nomex, je pak is van Kevlar. De kleding van de acteur wiens stunt jij doet, is onbrandbaar gemaakt. Beschermende gel op je handen, gezicht en haren. Collegae staan klaar met blussers en branddekens. Laatste check bij de deuren. Deze mogen tijdens de stunt niet open in verband met de tocht en het naar de verkeerde kant waaien van de vlammen.De opnameleider vraagt of jij er klaar voor bent…Vrij cool zeg je "Hmmm".

Je kijkt om je heen en ziet al die gezichten die naar jou kijken, met spanning, ontzag of bewondering?

Je neemt nogmaals alle stappen door die je straks moet gaan doen. Je hebt ze al zo vaak gerepeteerd en getraind. Niet ademen, niet ademen, ook niet als je valt of struikelt, giert het door je heen. Als de vlammen je longen raken loopt het slecht met je af. Concentratie, Nu!

Alles loopt daarna volgens het afgesproken plan. Een collega komt naar je toe en geeft je een blik van begrip en verstandhouding. Hij opent het blik met brandbare pasta. Je ruikt de doordringende lucht van alcohol en andere vluchtige stoffen. Na de hoofdknik voel je dat de brandpasta op je kleding wordt gesmeerd. Benen, billen, rug, armen en borst. De dampen doen je ogen tranen. Ondertussen zie je vaag vanuit je ooghoeken dat andere collegae hun fakkels hebben aangestoken.

Het insmeren met brandpasta is nu klaar, de opnameleider checkt of alle camera’s lopen.

Zoveel mensen om je heen en alleen jij zal dadelijk door vlammen worden verzwolgen. Dat is het moment dat je je zo vreselijk alleen en eenzaam voelt. Niemand kan dat gevoel begrijpen, behalve je collegae.

Drie,  nu niet meer ademen, de fakkels komen dichterbij en gaan naar je benen.  Twee ..De een aan de voorzijde de andere aan de achterkant, Een…en, ACTIE!!

Vlammen schieten omhoog, voorbij je gezicht. Je begint te tellen. Je doet je stappen door het décor, alles klopt perfect en bij twaalf mag je gaan liggen…

Je valt op de blusdeken, collegae snellen toe en blussen de vlammen. Een natte doek in je gezicht en een tik op je rechterschouder vertellen je dat de vlammen weg zijn. Een volle teug lucht vult je longen.

Je collega zakt door z’n knieën en vraagt of je oké bent. Na de bevestiging vraagt hij het nogmaals. Daarna gaat er een zucht van verlichting door de studio en (soms) klinkt er applaus. Maar ècht belangrijk is dat op dát moment niet…

Henk Wams.